Informujemy, że Kwidzyn ma swojego Posła.

        Jest nim pan Jerzy.Kozdroń, 55 letni prawnik z Kwidzyna. Startował z listy PO.
      Szefem sztabu wyborczego pana Kozdronia był Andrzej Krzysztofiak – znany nam wszystkim Burmistrz Kwidzyna. I to On rekomendował, także członkom Klubu Malej Ojczyzny Kwidzyńskiej, kandydata na posła.
„ J. Kozdroń to nietuzinkowa postać wśród naszych mieszkańców. W latach 1990-94 był Przewodniczącym Rady Miasta I kadencji. Obecnie reprezentuje Miasto w Sejmiku Samorządowym. Jest współtwórcą niemal wszystkich przemian w Kwidzynie oraz inicjatorem wielu, obecnie kontynuowanych, przedsięwzięć. Działa na rzecz budowy mostu w Kwidzynie.
      O swoich przyszłych działaniach pan J. Kozdroń mówi:: ”Jestem przygotowany do batalii o most na Wiśle w okolicach Kwidzyna. Samorządy zrobiły już wszystko, teraz czas, by zajął się tym nasz człowiek w Sejmie”.

      Na ulotkach wyborczych, pod zdjęciem kandydata, znajdował się podpis charakteryzujący postać: Rzetelny, konsekwentny, po prostu nasz.
      To ładny i zobowiązujący tekst. Życzymy Panu Posłowi sukcesów w pracy poselskiej. A Kwidzynowi mostu na Wiśle i realizacji wielu przedsięwzięć.

Kapituła Klubu MOK

Zapraszam na stronę Starostwa Kwidzyńskiego gdzie znajdą Państwo wyczerpującą informację nt. nagrody, wraz ze zdjęciami.

W dniu 28.10.br. Edward Hulewicz muzyk i wokalista - nasz kolega, otrzymał Medal "ZASŁUŻONY KULTURZE - GLORIA ARTIS". Medal przyznawany przez Ministra Kultury, ustanowiony przez Sejm RP kilka miesięcy temu jest odznaczeniem szczególnie prestiżowym, honorującym najwybitniejsze postaci świata kultury.

          
          Być może ktoś spostrzeże, że często piszemy o Edwardzie, o jego sukcesach. A to, dlatego, że nasz Kolega te sukcesy odnosi, a również dlatego, że informuje o swoich działaniach, pracach i nagrodach, co umożliwia prezentację tematów.
          Zatem Edwardzie – GRATULACJE!

List do Klubowiczów

           Do tych wszystkich, którzy byli na czerwcowym spotkaniu klubu (2005 r.) i tych, którzy nie byli. Szczególnie do tych, którzy zadeklarowali się, że chcą przywołać z pamięci i serca obrazy z Kwidzyna. Swoją młodość, swoje wspomnienia, troski i zdarzenia .
         Jestem po rozmowie z Grażyną Krzysztofiak, która z ramienia Miasta sprawuje opiekę nad Klubem Małej Ojczyzny Kwidzyńskiej.
         Miasto wyraża zainteresowanie dodrukiem naszej książki poszerzonej o dalsze wspomnienia i dalsze zdjęcia. 
         Ponieważ pierwsza edycja sprawiła wielu osobom przyjemność, ponieważ książka czyta się dobrze, proponuję byśmy zadbali o to, by aneks udało się złożyć i przeredagować książkę. Ale do tego celu potrzebne są Wasze teksty, wspomnienia, czy nawet nagrania. Może być i rozmowa, powiedzmy ze mną. 
         Z tym, że zastrzegam sobie, możliwość redakcyjnej ingerencji, naturalnie po uzgodnieniu 
z autorem wspomnień.
         Proszę o potraktowanie serio tego apelu tym bardziej, że nie sądzę, by podobna okazja dla upamiętnienia naszych bliskich i nas samych mogła zaistnieć w latach kolejnych.
         Proszę bodaj o deklarację co do tekstów, abym wiedziała kogo w tej sprawie dręczyć i czy 
w ogóle zajmować się sprawą. 
         I mimo, że za oknami czai się listopad, życzę słońca - bodaj w sercu.

„W dniu 4 lipca wraz z żoną przyjechałem na camping Brachlewo, powiat Kwidzyn.... Podczas dokonywania opłaty żona kierownika usiłowała pobrać od nas inne ceny niż wcześnie uzgodnione.”

Potem jest szczegółowy opis nocy spędzonej w niechcianym przez nowych gości, towarzystwie pijanych młodzieńców, którzy zabawiali się wraz personelem campingu. Interewencja policyjna wyglądała następująco:

„Policjanci i strażnicy miejscy wchodzili na interwencję na teren campingu przez płot ponieważ tam nie ma żadnego dzwonka. Pomimo obecności policji na terenie nikt z kierownictwa nie wychylił nosa i nie zainteresował się tym, co się dzieje na terenie.”

... ”Zmarnowaliśmy urlop i czas, na który czekaliśmy cały rok. Poczuliśmy się gośćmi najgorszej kategorii, bo nie piliśmy wódki, nie bekaliśmy na głos, nie pluliśmy, nie używaliśmy słów wulgarnych 
a chcieliśmy spędzić uczciwie i w spokoju parę dni urlopu.„

Dalej następuje szeroki opis braków, co by nie rzec koniecznych do obsługi gości (także brak książki meldunkowej), do zwykłego funkcjonowania.

I podsumowania niefortunnego gościa:

         „Camping w Brachlewie należy omijać szerokim łukiem. Najlepiej w ogóle wymazać to miejsce z mapy. To jest po prostu Białoruś w środku powiatu kwidzyńskiego. Camping w Brachlewie swoim prymitywizmem nie promuje Ziemi i Powiatu Kwidzyńskiego. Nie promuje Waszej Ojczyzny. Wręcz przeciwnie wyrządza ogromną szkodę !!!”

No, takiego listu jeszcze, na szczęście, nie mieliśmy i nie liczymy na więcej. Ale uważam za stosowne zacytowanie incydentu. Bo:

1. okazujemy naszemu Miastu wiele uczucia. W formie, która jest dla nas dostępna.
2. Celem naszym jest promocja Miasta i Powiatu
3. Nasze starania stają się widoczne, co unaocznił także powyższy list. Gdzie zdesperowany klient campingu zwraca się nie tylko do milicji miejskiej ale i do ludzi, którzy deklarują swój sentyment do Kwidzyna. Po prostu to list, który krzyczy: Jeśli tak kochacie, zróbcie coś!

Co zrobić? 

Pomyślałam, że może list zwykłego Obywatela niekoniecznie dostanie się do rąk władz Miasta
i Powiatu. Więc zrobimy to, co zrobić możemy.

Mając na uwadze wiele wspaniałych działań  Burmistrza Kwidzyna oraz Starosty Kwidzyńskiego przesyłam list pana Mirosława do zapoznania się nim i  skierowania do odpowiednich służb w celu podjęcia właściwych, skutecznych działań. Nawet jeśli jezioro i teren przyległy są już obecnie własnością prywatną i teoretycznie nikomu do tego co się tam dzieje. Bo jeśli dzieje się źle, to infamia idzie na cały  Kwidzyn i powiat.

Krystyna Gromek

Książka

Ukazało się wydawnictwo, którego autorami są członkowie Klubu Małej Ojczyzny Kwidzyńskiej. 

Temat książki został wymyślony na drugim spotkaniu klubowym i już na czwartym mamy książkę przed sobą.

Ładna wiśniowa, lakierowana okładka z tytułem: „Kwidzynianie ptakom podobni”, ze zdjęciem dworca kolejowego w Kwidzynie. Cała okładka jest zadrukowana w tle nazwami miast, z których pochodzą autorzy tekstów. Z których przyjechali do Kwidzyna i na kilka lat w nim zostali.

25 tekstów różnych autorów zredagowanych zostało przez Krystynę Gromek i Bożenę Bardelską- Patułę. Na końcu książki kilkanaście zdjęć ze zbiorów Anny Machutty - Różyckiej. Krzysztofa i Michała Kamińskich, Benedykta Kopczyńskiego i Janusza Patuły.

Aby przybliżyć temat załączam wstęp do książki:

„Ten wstęp, to wstęp do czego? Do książki, do czasów naszego dzieciństwa i młodości, do powojennej historii Kwidzyna? Pewnie tak: i do młodości, i do historii, i przecież do wydawanej książki. 

I zaraz powinnam dodać, że wymyśliłam pisanie tych wspomnień niedawno, w 2003 roku. 

Kiedy uświadomiłam sobie, że w Kwidzynie po 1945 roku mieszkało mniej niż 1000 osób. Już w 1950, kiedy tu przyjechałam, było mieszkańców ponad 10 000. 

Przez lata o tym nie myślałam ani się nie zastanawiałam, dlaczego nastąpił tak intensywny wzrost ludności i co niósł ze sobą. Potem, kiedy już zaczęłam wracać myślami do czasów młodości, przyjaźni, do wizerunku miasta, spotykać się z dawnymi znajomymi zobaczyłam, jak wiele osób pochodzi z Kresów, ze Wschodu. Inni z głębi Polski. Znaleźli się w Kwidzynie w wyniku zawieruchy wojennej 
i powojennej, która spowodowała konieczność wędrówki, podejmowania decyzji życiowych. Ci ludzie, których skrzywdziła historia, stali się zaczątkiem społeczności ludzi odważnych, przebojowych, aktywnych.

Rodzin przedwojennych nie było w Kwidzynie lub prawie nie było. Ale ci, którzy nadal w mieście byli, musieli też podejmować te decyzje, trudne decyzje o pozostaniu w państwie dla nich nowym, w nowej sytuacji. Wymagało to odwagi.

W konsekwencji wzrostu ludności zauważyłam dwie sprawy: ekspansywny rozwój Miasta 
i zdumiewająco wysoką w kraju, w świecie, pozycję społeczną, materialną, zawodową, przede wszystkim naukową, wielu Kwidzynian. Tej nowej generacji Kwidzynian. Dzieci tych odważnych, tych pierwszych powojennych obywateli. Tych , którzy nie wiedzieć skąd nadeszli i potem ruszyli, stąd właśnie, na podbój świata, na swoje w nim posadowienie. Na szczęście, na początku tej podróży wprawdzie znali kierunek, ale nie zawsze uświadamiali sobie jakie czekają ich przeszkody ani jaki czas zajmie im wędrowanie.

Po prostu wyruszyli w wędrówkę jaką jest życie. 

I stali się tym jacy są.

Często z tych wędrówek, ze Świata wracali do Miasta, często pozostawali gdzie indziej, ale zwracali wzrok, uczucia, służyli i służą Miastu swoim dorobkiem. Dodają swoje zdobycze do majątku intelektualnego Kwidzyna. Powiedzieć można, że mieszkając tu i tam, stali się początkiem kwidzyńskich rodów. Stali się elementem historii Miasta. Nasze miasto ma swoją historię, ale nie ma historii rodów kwidzyńskich, bo takich w Kwidzynie z racji zawirowań czasu i polityki nie było. Nie ostały się albo nie stworzyły. Może tworzą się teraz. Więc trzeba wiedzieć jakie były ich początki.

Co przywieziono w pociągach repatriantów, jak wyglądało miasto, kto z kim się przyjaźnił, a z kim nawet sympatyzował, jak żyło się tu na co dzień. I pomyślałam, że z tego, z tych wspomnień utworzy się Księga Kwidzyniaków. Zaprosiłam do pisania wspomnień przede wszystkim moje Koleżanki i Kolegów, którzy przyjechali do Kwidzyna jako dzieci. Bo ten pierwszy powojenny czas Kwidzyna ostał się już tylko w ich pamięci. I to nic, że często wspomnienia dotyczą tych samych ulic, nawet tych samych ludzi. Nasze spojrzenie w wstecz zdokumentowało wiele lat życia miasta. Dodam jeszcze, odchodząc od spraw ważnych i historycznych, że rozsupłując swoją własną „kwidzyńską historię”, postrzegłam ile mi to dało radości powrotu do siebie samej. Moi koledzy, początkowo sceptycznie odnoszący się do pomysłu pewnego wywnętrzania się, przeżyli to samo: radość powrotu do domu rodzinnego, do prawie rodzinnego Miasta. Wystarczyło właściwie zamknąć oczy i już każde z nas znów znalazło się „u siebie”, w swoim domu, mieście, którego zapach wpisany jest na trwałe w serce przy pomocy swoistego pin kodu.

Za jakiś czas przeczytamy o sobie i pomyślimy, że jesteśmy ”ptakom podobni”. Bo znaleźliśmy się w tym mieście, potem z niego odfrunęli i znów, z miłością i tęsknotą w sercu, wracamy. Bodaj we wspomnieniach. 

Bo wspomnienia są jak światła, barwy, cienie i półcienie podświetlające elementy życia stanowiące osobistą korektę historii. 

Bo wspomnienia są miejscem tak dalece własnym, że nie można nas z niego wypędzić.

A czas, który Miastu i nam uciekł, zabrał tamte lata, został przez nas opisany.” 

Książka liczy 220 stron i nie ma zakończenia, bowiem klubowicze uznali, że będą kontynuowali wspominanie, pisanie. Po to, by swoją osobistą historią dodać kolorytu historii Miasta.

Nabyć ją można za zaliczeniem pocztowym ( 22,-zł ) w Bibliotece Powiatowej u p. Krystyny Kopisto tel. (055) 261-26-55.

Przyjemnej lektury. K.G.

Krystyna Gromek

        Grudniowy wykład wygłosił prof. dr bab. Marek Gogolewski z Poznania. Mówił o „Tokoferolach w życiu człowieka".

Wysłuchała Krystyna Gromek